Onlangs schorste de Raad van Discipline advocaat Dion Bartels voor onbepaalde tijd, en stelde een collega-advocaat bij zijn kantoor aan als 'stille curator' - om de zaak weer een beetje op orde te krijgen: 'de ondernemings lijkt grotendeels te zijn gefinancierd op basis van - deels onzekere - toekomstige inkomsten'. Waar ken ik dat van?!

Bartels wordt verweten teveel aandacht te besteden aan het agressief werven van klanten, terwijl hij ze weinig te bieden heeft. Waar ken ik dat van?!

Cliënten betalen doorgaans een paar duizend euro om via zijn kantoor te procederen, en een ‘succes fee’ als hij er in slaagt hun geld (deels) terug te halen. Quod non. Om zijn kostbare machinerie en kantoor te laten doordraaien waren steeds weer nieuwe en bij voorkeur grotere zaken nodig, met steeds meer – in naam en faam sterkere tegenstanders (Goodwood, Terra Vitalis, Bouwhuis, DSB, Homburg). Waar ken ik dat van?!

‘Ook een topvoetballer wordt weleens voor een aantal wedstrijden geschorst na een rode kaart’, aldus Bartels in een persverklaring naar aanleiding van zijn schorsing, ‘in de regel komt zo’n speler na verloop van tijd weer sterker terug’. In de regel misschien. In casu zou ik zeggen: stadionverbod – en nooit meer opheffen.