Drs Ph.M. van Spaendonck
Directeur
Van Spaendonck & Partners BV

Bij winstkapitalisatie wordt de waarde van een onderneming beschouwd als een veelvoud van de genormaliseerde winst. Belangrijk verschil met de discounted cashflow-methode is dat de waardering de winst als vertrekpunt neemt. Bijvoorbeeld de investeringsdruk en het middelenbeslag door de ontwikkeling van het werkkapitaal vallen buiten beschouwing. Bij winstkapitalisatie wordt verder één, genormaliseerd, jaar tot uitgangspunt genomen voor de waardering. Toekomstige ontwikkelingen worden verondersteld trendmatig te zijn en zouden tot uitdrukking moeten komen in de kapitalisatiefactor. Winstkapitalisatie neemt de financieringsstructuur van de onderneming voor lief. Aan de wenselijkheid van de omvang van de schuldenlast, de soort schulden en de rentetarieven wordt voorbij gegaan. De feitelijk rentelast wordt in de waardering betrokken; immers wordt uitgegaan van de winst na belastingen.

Als basisjaar voor de winstkapitalisatie wordt soms een (gewogen) gemiddelde genomen. Ook worden daarbij wel historie en prognosejaren gemiddeld. Bezwaarlijk is daarbij dat de waardering zeer gevoelig blijkt voor de keuze van de basisjaren en wegingsfactoren. Een principieel bezwaar is dat de historie niet relevant is voor een nieuwe aandeelhouder: deze heeft alleen aanspraak op de toekomstige cashflow.

Winstkapitalisatie is zeer handzaam en kan betrekkelijk eenvoudig zijn. Winstverhoudingen maken ondernemingen vergelijkbaar. Winstverhoudingen geven een praktisch aanknopingspunt op basis waarvan een vergelijking kan worden gemaakt met de prijzen die in de markt tot stand komen. Gegevens van beursgenoteerde ondernemingen zoals koers-winstverhoudingen zijn eenvoudig te raadplegen. Iedere waardering resulteert in een waarde die vervolgens in een bepaalde verhouding staat tot bijvoorbeeld de winst.

« Terug naar Ondernemingswaardering