Versoepeling ontslagrecht essentieel voor flexibele arbeidsmarkt

[2011-09-26 08:20:38]

Arnold Terpstra schreef:

Op deze manier het ontslagrecht te versoepelen gaan we nog meer richting het Amerikaanse model. Dit is een slechte ontwikkeling, je neemt zekerheid bij de mensen weg en de "macht" komt nog meer bij de werkgevers te liggen. Er zijn andere mogelijkheden het ontslagrecht te "hervormen". Een werkgever heeft een proeftijd, 3 keer het kunnen verlengen om te beoordelen of de werknemer goed genoeg is voor haar/zijn bedrijf. Dit ruikt teveel naar: het gaat wat minder met ons bedrijf..... dan bezuiningen we op het personeel..... Er zijn nog meer argumenten maar anders wordt dit stukje te groot ;)

[2011-09-26 14:06:46]

Siska Holwerda schreef:

Ons ontslagrecht is in vergelijking met de landen om ons heen (laat staan verder weg) nogal strikt. Dat gaat om twee aspecten: de moeite die het kost om een werknemer te kunnen ontslaan (de zogenaamde "preventieve ontslagtoets") en de relatief hoge ontslagvergoedingen.

De preventieve ontslagtoets vloeit voort uit het algemene opzegverbod van art. 6 Buitengewoon besluit arbeidsverhoudingen (BBA) 1945 en stamt dus van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Deze brengt met zich mee dat de opzegging van de arbeidsovereenkomst vooraf in beginsel door - thans - UWV Werkbedrijf moet worden getoetst aan de hand van nader uitgewerkte criteria, waaronder de bijzondere ontslagverboden die in het Burgerlijk Wetboek (BW) worden genoemd.Indertijd vond men het voor de wederopbouw belangrijk dat werknemers stabiel op dezelfde positie bleven. Wie een dienstverband wilde opzeggen, of dat nu de werkgever of de werknemer was, had toestemming nodig van de minister. Van een instrument om de economie te beschermen is dit langzaam aan een instrument geworden om de werknemer te beschermen. De regel dat de werknemer toestemming moest hebben op te zeggen is pas in 1999 afgeschaft (met de zgn. Flexwet) hoewel deze regel indertijd al grotendeels in onbruik was geraakt. Er is toen wel besproken de regel helemaal af te schaffen, ook voor de werkgever, maar dat is niet gebeurd.

Zou de werknemer rechteloos zijn als de preventieve ontslagtoets werd afgeschaft? Nee. We hebben de procedure van het zogenaamd kennelijk onredelijk ontslag. Een werknemer die is ontslagen en vindt dat dat onredelijk is gebeurd kan verzoeken bij de rechter om de werkgever te veroordelen tot herstel van de arbeidsovereenkomst of vragen hem een (hogere) vergoeding te geven. Deze procedure duurt wel veel langer (en zal dus duurder zijn) dan de huidige ontbindingsprocedure, met als gevolg dat de werknemer de eventuele vergoeding pas veel later zal krijgen. Dat zal ongetwijfeld tot gevolg hebben dat de vergoedingen omlaag gaan; het wordt voor de werknemer aantrekkelijk in te stemmen met een lagere vergoeding omdat hij die dan sneller heeft, hij zeker weet wat hij krijgt, en hij verder geen kosten hoeft te maken. De werkgever zal bovendien minder snel geneigd zijn een hoge vergoeding aan te bieden: anders dan nu kan de werkgever dan een einde maken aan het dienstverband voordat er overeenstemming is, en als het dienstverband eenmaal is geëindigd heeft de werkgever uiteraard wat minder haast.

Dat zou dus ook mooi aansluiten bij versoepeling van het tweede aspect, dat politiek bovendien vaak erg gevoelig ligt: de hoge ontslagvergoedingen. Die gevoeligheid betreft overigens alleen maar de enorm hoge bedragen die bestuurders krijgen, waarbij de vergoeding meestal in geen enkele verhouding staat tot de duur van het dienstverband – een aspect dat voor “gewone” werknemers wél van belang is. De ontslagvergoeding voor gewone werknemers omlaag brengen is echter een heel ander verhaal, en bovendien een onderwerp dat wel eens lastig zou kunnen liggen op het moment dat WW-uitkeringen in de toekomst (in mijn opinie onvermijdelijk) verkort worden.

Hoewel politici graag uitspraken doen over een eenvoudig behapbaar stukje van een probleem, is dit dus een kwestie waarover een meer omvattend plan zal moeten worden gemaakt. Dat de preventieve ontslagtoets echter op den duur zal verdwijnen lijkt mij onvermijdelijk – net als de hypotheekrenteaftrek. En tot die tijd zullen de politici, zoals recentelijk nog Fatma Koser Kaya van D66, daar van tijd tot tijd ballonnetjes over oplaten, totdat het een breed bespreekbaar onderwerp is geworden en er eindelijk een zakelijke beslissing over kan worden genomen.